 |
|
|
 
 |
 |
Het
klooster van Sarjevane
Het netwerk van onderaardse gangen
Toen de monniken hun klooster in steen herbouwden, was hun eerste
gedachte een netwerk van onderaardse gangen aan te leggen, waarin
ze hun schatten en voorraden konden opslaan in geval van een
beleg. Het was ook een manier om de vijanden op een dwaalspoor
te brengen en aan hen te ontsnappen.
Men schetste plattegronden, die na afloop van de werkzaamheden
werden verbrand. Een geheimzinnige ziekte maaide de hele ploeg
van grondwerkers en metselaars weg. Er werd een mis opgedragen
ter hunner nagedachtenis. Een geluk bij een ongeluk was, dat
niemand het geheim van het onderaardse stelsel meer kon onthullen.
 Veel
is gezegd over die Milanese heer die in het jaar 1568 de gouden
heilige voorwerpen probeerde te roven. Zwaar bepakt en beladen
vond hij een geheime deur, achter de biechtstoel, bij de toegang
tot de hoofdbeuk. Hij belandde in een van de onderaardse gangen.
Een snerpende kreet weergalmde door de nacht, toen hij per ongeluk
het mechanisme in werking stelde dat een kerker opende, waaruit
een doordringende stank opsteeg -een teken dat hij niet het
eerste slachtoffer van deze val was. De
volgende dag stonden de gestolen voorwerpen weer op het hoofdaltaar.
De
ligging
Het netwerk van onderaardse gangen
Waarin de Adriatische Commissie weer
optreedt
|
|
